yalnız olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu.

Karma denilen şeye çok inanmaya başladım bu aralar. Eskiden aynı anda birkaç kişiyle birlikte olmanın onların canını yakmanın acısını sadık olduğum son ilişkimde kıçıma tekmeyi yiyerek yaşadım diye düşüyorum.

Şu anki asıl problemimse yalnız olmak. Kendimi uzun zamandır hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim açıkçası. Son ilişkim biteli bir sene oluyor, her ne kadar arada görüşsek bile yine de "bütün olma hissi" olmadığı için garibim. Yalnız film izlemeyi, yalnız yemek yemeyi ve yalnız uyumayı sevmiyorum, halen alışamadım.

Bu dönemimde insanlar yanıma gelip "3 haftadır çıkıyoduk ama artık beni aramıyor" diye ağladıkları zaman kendimi onlara kızar buluyorum. İnsanların acılarını küçümsediğimi farkettim. Tamam, ben neredeyse 4 senelik bir ilişki yaşadım ve bunun 3 senesi aynı evde geçti ve bitti, olabilir, fakat bu bana diğer insanların acılarını hafife alma hakkı vermiyor. Bunu kendime hatırlatmam lazım. Kötü bir arkadaşım.

Uzunca bir zamandır hayatıyla yakınan insanlara hep "Peki bunu değiştirmek için ne yapıyorsun?" diye soruyorum. Şu anda ben mutsuzum ve bunu kendime sormaktan korkuyorum çünkü cevabını uygulayamayacağımı biliyorum.

Yalnız olmaktan mutsuzum, peki bunu değiştirmek için ne yapıyorum? Hiçbirşey. Gidip kendimi olmayacak insanların peşinde hırpalıyorum. Şizofrenik bir yapıya bürünüyorum ve yanlış yorumluyorum. Asıl yapmam gereken şey, yeni insanlarla tanışmak. Fakat bu çok korkutucu. Kendimi yeniden birine anlatmak, onu dünyama, hayatıma, arkadaş ortamıma sokmak çok büyük bir yükmüş gibi geliyor. Aynı şey karşımdaki için de geçerli. Onun dünyasına, hayatına, arkadaş ortamına girmek, kendisini anlatmasını dinlemek, alışkanlıklarını, sevdiği şeyleri, sevmediklerini, ilgi alanlarını öğrenmek de apayrı bir yük. Bu sebeple zaten eski sevgililerime koşuyorum.

Yaptığım şeyin yanlış olduğunun farkındayım, ama bunu durduracak hiçbirşey yapmıyorum çünkü alternatifinden daha iyi hissettiriyor. Artık eskisi gibi değilim, gücüm ve kendime güvenim yok. Kendimle ilgili ne kadar görüşüm varsa herşey yerle bir olmuş durumda. O yüzden tekrar denersem eğer ve yine suratıma çarpılırsa kapılar, toparlanabilir miyim bilmiyorum.

Dün örneğin, çok saçma birşey yaptım. Bugün apayrı saçma birşey yaptım. Asıl niyetim gerçi bu şekilde olması değildi ama karşımdan sanki o şekilde algılanmışım gibi hissettim. Çok kriptik konuştum. Şöyle diyebiliriz, normal bir konuşma sanırım karşımdaki tarafından yanlış algılandı. Amaan. Boşverin. Herşey çok saçma.

Uyumam gerekiyor çünkü beş saat sonra kalkacağım. Ben kısacası unumu eledim eleğimi astım galiba. Yalnız öleceğim.