Radikal kararlar aldım hayatımda.

Mesela hayatımdan gereksiz insanları çıkardım. Karşımdaki ne der diye düşünmemeye başladım. Hep iki düşünüp bir konuşurken, sikerim bu kuralı dedim, ağzıma geleni söyledim.

Diyete başladım. Yediğim şeylerin kalorilerini saymaya başladım. Daha sağlıklı beslenmeye başladım. Canım sıkıldığında waffle ya da cheesecake sipariş vermek yerine dışarı çıkıp yürümeye başladım.

Çok yürüdüm. Müziğimi taktım kulağıma, düşünmeden yürüdüm. Düşünmekten sıkıldım artık, insanlarla konuşmaktan daraldım. Kimseyle muhattap olmamaya başladım.

Spora başladım. Daha enerjik hissetmeye başladım kendimi. İçimdeki öfkeyi buna yönelttim. Eve gelip dizi açıp saatlerce oturmak yerine, çantamı fırlatıp spora gider oldum.

Sigarayı bıraktım. Nefes alamamalarım geçti. Sabah daha kolay uyanır oldum. Merdivenleri daha kolay çıkmaya, yokuş çıkarken daha az nefes nefese kalmaya başladım.

Buraya kadar herşey iyi, ama ilaçlarımı da bıraktım. Doktora danışmadım, azaltmadım. Bir anda kestim herşeyi. Sadece arayıp teşekkür ettim bir buçuk sene boyunca bana yardımcı olmaya çalıştığı için. Kendisinin benim için para ve zaman kaybı olduğunu, herhangi bir değişiklik olmadığını, bir daha gelmeyeceğimi, ilaçlarımı bıraktığımı söyledim.

İlaçları bırakınca farkettim ki bir buçuk senedir sadece erteliyordum şu an hissettiklerimi. Bu aralar belki de bu yüzden daha sinirli, daha huzursuzum. Daha umursamazım aslında. Ettiğim laflar, yaptığım şeyler karşımdakini kırar mı diye düşünmekten sıkıldım. Kendimi kısıtlamaktan bıktım. Herkese istediğim gibi davranıyorum. Bunun sonucunda farkettim ki kimsenin bir gram değeri bile yok gözümde. Bir canavara dönmüş gibi hissetsem de bazen kendimi, içimde belli bir şeye veya bir kimseye yönelmiş bir öfke olmasa bile, genel anlamda durduramadığım bir kızgınlık var. Üstelik belli bir hedefim yok. Hedefim, herkes ve herşey. Bir buçuk yıl geriden gelen ve biriken bir öfke patlaması yaşıyorum. Zamanında eğer bunu bastırmayıp atlatsaydım, şu an daha dingin olurdum herhalde. Arkadaşlarım yanlış yaptığımı söylüyor, bir anda bırakmanın kötü olduğunu, çökeceğimi düşünüyorlar.

Hiçbiriniz sikimde değilsiniz, üzgünüm.