saplantı.

- Eskiyle bu kadar saplantılı bir insan olarak sanırım geçmişi özlememi ve bu yüzden sürekli geçmişte olan şeyleri anlatmamı yadırgamıyor çevremdekiler.

- Madde madde yazmayı özlemişim.

- Şu aralar çok gizli bir saplantım var. Gece rüyalarıma giriyor, olmadık zamanlarda aklıma geliyor, buluşacağımız her çarşamba gününü (veya perşembe, değişiklik göstermekte) iple çekiyorum.

- Kedim öldü benim. Eski postlarımdan birindeki videodaki tekir öldü. Çok uzun bir süre toparlayamadım kendimi. Neyse ki diğer yavrucak iyi.

- Kendimi bazen nesnelere benzetiyorum. Ne biliym, dudak payı bile bırakılmamış, taşmak üzere olan bir bardak, son kullanım tarihine bir gün kalmış puding falan.

- Bazen, "Tadı aynı bilmemne kokusu gibi" tarzında cümleler sarfettiğim için insanlar beni yadırgıyor.

- Hep aynı terane. Liseye geçersin, ortaokul yılları anılır. Üniversitede ise lise. Üniversite bittikten sonraki yıllarını da geri kalan ömrün boyunca anlatırsın sanırım..

- Monotonluktan oluyor bunlar. Sabah kalk, işe git. İşten çık, eve git. Yemek ye, televizyona bak, uyu ve bir daha kalk. Daha henüz bu kadar gençken hayatımın heyecanını çok çabuk kaybettim galiba. Üzülerek bazen aklımdan geçiyor ki sanırım aşk hayatımda da aynı şey geçerli. Ben hep böyle oldum zaten. Ne zaman herşey muhteşem olsa, yolunda gitse, rayına otursa şöyle, bi düzen olsa, berbat edicek şeyler yapmaya kalkışırım. Kaşınıyorum ya hani, beni "kaşıyacak" birini ararım böyle dönemlerde.

- Bu post aslında böyle olmicaktı. Gayet uzun ve güzel komik şeyler yazmıştım ta ki kedi klavyenin üstüne atlayıp kaybedene kadar. Sonra o sırada biraz da bişeyler içtim. Bu posta başladığımda başım dönüyordu ondan böyleyim. Ha da bi de ayın malum haftası. Sevgilim de evde değil.